این ها خبرهای بد بودن حالا بریم سراغ نسبتا خوبا:

مسابقه علمی بود که گفتم یه مرحله دیگه هم تو مدرسه می گیرن نفر چهارم شدم

به هر حال واسه مرحله شهرستان رفتم خیلی وقت بود که اعلام کرده بودن مسابقه

هفتم یهنی دوشنبس ولی من افتاده بودم رو دنده ی لج هیچی نمی خوندم

چون موقع امتحانا هم رو کلاس نمی رفتیم خیلی از کتابا رو حدود سه درس

عقب بودیم فکر می کردم به بابا و مامان گفتم ولی نگفته بودم فکر کنم تو خواب

دیدم که بهشون گفتم تا اینکه جمعه فازی زنگ زده بود خونه که بگه شنبه یکشنبه

نمی خواد بیای مدرسه واسه مسابقه منم خواب بودم بابا گوشی رو ورداش بعدش

که بیدار شدم بابا گفت غزاله یه خبر خوب! منم مونده بودم چه خبریه؟!!!

جدیدا که اتفاق جالبی نیفتاده که گفت تو هم جز مرحله شهرستانیایی! یا من

حواس پرتی گرفتم یا اوناآلزایمرگرفتن خلاصه ما سه روز از این ور نرفتیم مدرسه از

اون ورم که پنجشنبه ی هفته قبل واسه مفاهیم شهرستان رفتم مدرسه آبجی

غزل چون مسابقه تو نمازخونه ی مدرسشون بود هنوزم نتیجه به گوشم نرسیده یه

دو روز دیگه هم که از آن ور می رود آخه واسه مفاهیم کشوری سمپاد می ریم

بوشهر از چهارشنبه ی هفته ی دیگه ولی خب من از اولشم حس خوبی نسبت به

این سفر نداشتم و ندارم وقتی بهش فکر می کنم حالم بهم می خوره نمی دونم

چرا؟!!! من که عاشق سفر بودم و هستم چرا اینجوری شدم آخه؟ شاید می

خواد اتفاق بدی بیفته وای خدا نکنه!!! دعاکنید این سفر به خیر و خوبی تموم

بشه و تو مسابقه هم یه افتخاری کسب کنم

نمی دونم چرا اینقدر دوستای نتیم کم شدن فقط فرزانه ی مهربونمو ریحانه و دیگه

کی ؟ نمی دونم یادم نیس فقط اینا هنوز بهم سر میزنن بقیه نمی دونم چرا! ولی

خب منم که بهشون سر نمی زنم پس حق دارن ولی هربار می خوام برم فوری

یادم می ره مثلا پریانکا رو خیلی وقته بهش سر نزدم یا مثلا نسرین جون و سحر جون

به هر حال امیدوارم از دستم ناراحت نشن

وای امشب بیداره بعدش هم جومونگ راستی

چند روز پیش مامی فیلم به این می گن زندگی! رو واشم گرفت البته من به سه

دلیل دوش داشتم که این فیلمو بگیرم یکی واسه این که خیلی وقته فیلم هندی

نیگاه نکردم یکی دیگه هم این که شاهد کاپورتوش بازی می کنه

و سوم اینکه کمدیه جمعه یعنی امروز دیدمش وای نمی دونید چه ناناس بود!

حالا می خواستم نظرتون رو راجع به این شعر بپرسم:

صورتم خیس از اشک

دست هایم پینه بسته

چشمانی پرغم

من دلی دارم دوست

هست پر درد و اندوه

گریه هایم بی صدا

ناله هایم بی محابا

در دل خشک کویر

من درختی تنها

آب را می طلبم

آسمان شب من

مخملی هست سیاه

ستاره ام را ببین!

سرد و تاریک

بی فروغ و بی نور

آه لعنت لعنت!

روزگار را لعنت!

خب دیگه خدافیش

نوشته شده در سه شنبه و جمعه ی هفته ی قبل